Yılın son çeyreğinde yaptığım bir iş ortamı değişikliği köy şartlarına alışmamış bünyeme hiç de iyi gelmedi. Her
öksürdüğümde "Offf ne kadar kötü öksürüyosun sen öyle!" diyenlere neredeyse çevreye verdiğim rahatsızlıktan dolayı özür
dileme boyutuna geçeceğim şu mevsim bitse de
kurtulsak artık. Memlekete kar yağmış okuldaki ısınma problemi daha çözülecek daha çözülecek! "Sıfır ısı" çaresizliği içinde hastalığımın azıp, kronikleşmesinden korkuyorum. Sabah yatağıma: "Bekle beni geri döneceğim." diye
vedalaşırkenki hüzün tablom iç burkan cinsten. Sevgili 2012 hakkını yiyemem güzel bir yıldın ama keşke kapanışı böyle yapmasaydık da seni hep iyi hatırlasaydım! 
Geçen
seneye kadar işe gidip gelirken kendini fabrikatör gibi hisseden ben bu
seneki okulumda kendimi mevsimlik işçilere benzetir oldum. Ne kadar da güzel başlamıştık oysa 2012'ye. Sabah istediğim saatte kalkar duşumu alır, arkadaşlarda dönüşümlü davetler halinde kahvaltı yapardık. Ve gülmekten gözlerimizden yaşların aktığı o okul koridorları... Şimdiyse iki büklüm
resmen buzullarda ders işliyoruz! Gerçi bu duruma küçük de olsa bir çözüm buldum sayılır (en azından
hayatta kalabilmek adına). Titrememi dindirmek için fotokopi makinesine
dadandım şu aralar. Çok güzel oluyor. Gelen kağıtları elime, yüzüme sürüyorum, sıccacık ohh miss! Dahası utanmasam buz tutan ayaklarıma da sarabilirim o kağıtları! Hem çocuklara hem de bana faydalı bulduğum bu yöntemin neden daha önce aklıma gelmediğine hayıflanıyorum şimdi. Bu soğuk kış günlerinde çocuklara da bol bol ödev ne güzel, hem sıkılmazlar da(!) Sanırım beynim de benimle beraber dondu, biri beni düzeltsin artık!
Bir Kaç Gündür Gözümün Önünden Gitmeyen İş Makinesi...
İnsanların konuşurken "sene 1978..." filan diye nokta atışıyla söze başlamaları bende hep hayranlık uyandırmıştır. Nerden aklında tutuyorsun, nasıl bir hafızadır bu(?) benim için akıl alır bir durum değil! Mesela sene 2005 diyorum nedense bende hiçbir çağrışım uyandırmıyor! Ama hatırlıyorum üniversitede 'Sene bilmem kaçta gazetelerde eğitimle ilgili çıkan haberler neydi?' sorulu bir ödev için milli kütüphaneye gidip o yılın atıyorum Milliyet Gazetesi'nin toplu halde bulunduğu kara kaplı ağır mı ağır arşivini karıştırdığım geçmişe yolculuk serüvenimde eğitim dışında her şeyin ilgimi çektiği haberleri okurken zamanın nasıl geçtiğini anlamazdım.
İşte bu yüzdendir "2012'de neler yaşadık, bir göz atalım." yazısıyla yılın önemli gelişmelerini yazmayı düşündüm ama vazgeçtim sonra. 15 yaşında istemediği biriyle evlendirilen, sonra kuzenlerinin tecavüzüne uğrayıp hamile kaldığı için töreler gereğince öldürülen çocuğun gömülme şeklinin bende uyandırdığı hissi anlatacak kelime bulamıyorum. Ailesinden hiç kimse katılmadığı için toprağının iş makinesiyle kazılması sahnesini bir türlü zihnimden çıkaramama durumum bu yılın haber arşivine bakma fikrinden beni soğuttu...
Vee 2013...
Bir bakmışsın sihirli bir değnek dokunmuş ve bu kadarını ben bile beklemiyordum dedirten bir yıl olmuş! E olur mu olur ;) Acısıyla tatlısıyla yıllar gelip geçiyor... Ev arkadaşımın depresif bir anında ona: "Allah kimseye kaldıramayacağı yükü vermez" dediğimde Banu'cuğumun bana "Zaten kaldıramadığı zaman ölür." serzenişi geldi şimdi aklıma :)
Umutla başlayan ve herkes için güzel süregelen bir yıl olsun inşallah...
Hepinize mutlu yıllar!!!
